Category: Nieuwsitem (Page 2 of 7)

BEDANKT….BEDANKT…..BEDANKT

Beste sponsors,

We willen jullie bedanken voor jullie donatie. Het helpt de leerkrachten deze moeilijke tijd door te komen. De eerste voedselpakketten zijn verspreid. Ze zijn jullie zeer dankbaar. Hieronder vind je een brief van Anthony (leraar van de basisschool en Imy, leerkracht van de kleuterschool). Zij willen jullie namens alle leerkrachten bedanken!!! Met het geld wat wij hebben ontvangen kunnen wij de leerkrachten tot half december voorzien van een maandelijks voedselpakket.

Helaas hebben wij te horen gekregen dat de school gesloten zal blijven tot 1 januari. Ook in Oeganda gaan het aantal besmettingen omhoog….

Vriendelijke groeten,

Bestuur van stichting”KinoniKids”

Carla, Theo, Carlien en Annet

 

Update

Beste vrienden en sponsors,

page1image26846144

Graag willen we jullie een update geven van de laaste periode in Kinoni.
Bovenstaande is een bericht uit de krant van gisteren. Daaruit blijkt dat de school APEX nog gesloten blijft en er ook geen zicht is op wanneer deze weer open zal gaan.
De kinderen zijn thuis en vervelen zich en vragen steeds wanneer ze weer naar school kunnen gaan. Er is een soort schooltelevisie, maar dit bereikt de sponsorkinderen niet, omdat er geen televisie aanwezig is in de huizen.
Tot nu toe hebben de kinderen drie maal huiswerk gehad, welke is verspreid door de leerkrachten. Het is kostbaar om het huiswerk te printen en rond te brengen. Daarnaast kunnen ze geen feed back geven op het huiswerk. Vaak heeft Annet kontakt met Caphas Mugabi. Uit de berichten blijkt dat alle sponsorkinderen dagelijks te eten krijgen, al is dat niet zo gevarieerd als wat ze op school krijgen.

page1image26747424 page1image26745552 page1image26747632

In het begin was er zeker hongersnood. Gezien de goede oogst gaat het beter. In de moeilijke periode heeft de stichting tweemaal een voedselaktie georganiseerd, een keer in samenwerking met Wilde Ganzen. Zij hebben de helft van het opgehaalde geld bijgelegd. De sponsorkinderen en familie waren zeer verrast en blij met de pakketten.
In de pakketten zat ook zeep en desinfectant.
Alle sponsorkinderen verkeren in goede gezondheid.
We willen de mensen die een donatie hebben gedaan ontzettend bedanken.
De leerkrachten van de APEX school zitten zonder inkomen en bezitten geen land voor het telen van voedsel.
Eenmaal is er een sponsor geweest die een groot bedrag heeft geschonken, zodat de leerkrachten konden worden voorzien van een voedselpakket waar ze een maand van konden leven.

Dit is al een poosje geleden, de leerkrachten zijn nu onze en de uitdaging van Caphas Mugabi.. Ze hebben honger en kunnen moeilijk aan eten komen. Ze moeten bedelen langs de deuren. Het is een zeer moeilijke onzekere tijd voor hen.

Als er nog mensen zijn die een donatie willen doen voor het onderstenen van leerkrachten is dit van harte welkom. Iedere euro komt daar tercht!! Zij zullen u zeer dankbaar zijn.

Wij hopen dat de APEX school snel weer open kan gaan.

We houden jullie op de hoogte, Groeten
Bestuur Kinonikids
Theo, Carla, Carlien en Annet

Rekeningnr: NL17RABO 0323732011 tnv Stichting KinoniKids

Actie voor de kinderen en leerkrachten, doneert u ook?

Beste vrienden, familie,sponsors en kennissen,

Al snel weer een actie in deze moeilijke tijd. Ook Oeganda is getroffen door het virus. Ze zitten in een lock down en de situatie is schrijnend. De school is in ieder geval de komende twee weken nog gesloten. Er wordt vergaderd en gesproken over hoe de school straks open kan gaan. Er moeten verschillende maatregelen worden genomen.

Bij iedere klas een waterbassin zodat kinderen hun handen kunnen wassen, aankoop van desinfectant, thermometers, zeep en voedsel. (de kinderen krijgen op school twee maaltijden per dag).
We doen deze actie in samenwerking met Wilde Ganzen. Zij verdubbelen het bedrag dat we binnen krijgen.

DOET U MEE MET DEZE ACTIE?
U kunt doneren op rekening nummer van de KinoniKids:

NL17 RABO 0323 7320 11 onder vermelding van “actie corona”.

Vriendelijke groeten
Carla, Theo, Carlien en Annet (bestuur stichting KinoniKids)

Voedselactie in Kinoni, BEDANKT!

De wereld staat door het coronavirus op zijn kop. In Oeganda doen ze er van alles aan om het zoveel mogelijk buiten de grenzen te houden. Dit gaat gepaard met zeer strenge maatregelen. Hierdoor lopen veel mensen hun inkomsten mis. Geen geld geen eten. Dit geldt ook voor de kwetsbare leerlingen op APEX. Zij moeten de maaltijden op school missen en ook thuis is er niet veel. Caphas sprak zijn grote zorgen uit. Wij zijn gelijk een actie gestart. Dankzij veel betrokken mensen bij Stichting KinoniKids is er binnen korte tijd een enorm bedrag binnengekomen. Caphas is in Kinoni gelijk gaan handelen en heeft een voedseldistributie op touw gezet. 158 arme gezinnen hebben meel, rijst en bananen gekregen om de komende 4-6 weken door te komen. Op diverse boda’s (brommers) is het voedsel naar de gezinnen gebracht. GEWELDIG! Iedereen die gedoneerd heeft ontzettend bedankt. Er wordt nog dagelijks aangeklopt door mensen die nauwelijks te eten hebben. Steun blijft welkom en kan nog altijd gegeven worden.

Namens de gezinnen in Kinoni ontzettend bedankt en voor iedereen veel sterkte in deze verwarrende en heftige tijd.

Mirte (dochter van Annet) in Oeganda!

Mijn eerste ervaringen met Oeganda – Kinoni,

Na veel verhalen gehoord te hebben over Oeganda, Kinoni en de apex school, Caphas en Edith te hebben ontmoet in Nederland, kreeg ik steeds meer zin om dit alles met mijn eigen ogen te bewonderen. Hoe leuk is het om dit samen met mama en Carla te mogen doen.

Na drie bijzondere en indrukwekkende weken weer terug in Nederland; probeer ik kort op te schrijven wat ik meegemaakt heb in Oeganda. In de eerste week waren de voorbereidingen voor het nieuwe semester in volle gang. Maandag 27 januari ging de school beginnen en was de start van het klasje met kinderen met een beperking, 12 kinderen in een klas.

Samen met teacher Kevin en teacher Edith probeerden we ons zo goed als mogelijk voor te bereiden, de kinderen werden nog eens aandachtig doorgenomen. We gingen shoppen in Masaka. De timmerman kwam langs voor nieuwe tafels, stoelen, kast en prikborden. De klas werd gezellig ingericht en we keken uit naar de komst van de kinderen.

Maandag 27 januari: Ik spreek samen met Kevin en Edith af dat ik om 8.00 mee ga in de schoolbus om te kinderen op te halen vanaf huis. Als een echte m’zungu(blanke) stond ik om 8.00 klaar. Maar 8.00 werd 8.30 wat niet ongebruikelijk is in Oeganda. Vol goede moed vertrokken we met de bus. We waren nog geen twee meter buiten het hek van de apex school en kwamen al vast te zitten in de modder. Met veel steken, draaien en aanwijzingen van de gard, nog eens steken en draaien konden we onze trip vervolgen. Vol bewondering voor de chauffeur reden we door Kinoni. De smalste weggetjes met de diepste kuilen werden genomen. Ja, waar woont het kind…..geen adres…even hier en even daar vragen en uiteindelijk komen we bij het huisje terecht.

Elk huis zijn eigen verhaal. Het ene kind is al opgehaald door een andere bus. Bij het volgende kind is het niet gelukt om haar dochter klaar te maken voor school. Kind 3 nog net niet klaar en moeder hijst haar dochter snel in het uniform. Bij Desire blijkt moeder ziek hoorde we van de buurvrouw. De kinderen moeten voor zichzelf zorgen. Uiteindelijk komen we aan bij Apex met 4 kinderen, van de 12 en kan het klasje starten om 10.00 met 7 kinderen. Voor mij niet te bevatten, maar daar lijkt het de normaalste zaak van de wereld.

Wat een bijzondere ervaring om deze kinderen op school te zien. In Oeganda ongebruikelijk en dit is te merken. We worden nagekeken als we over het terrein lopen. Wanneer we bij de voetbalwedstrijd kijken is de voetbalwedstrijd ineens niet meer zo interessant maar wordt er vol bewondering naar de kinderen van de special need klas gekeken. Nu worden ze aangekeken, maar in ben ervan overtuigd dat ze over een aantal weken worden geaccepteerd. Hoe mooi is dat!!! Dat ook deze kinderen een kans verdienen om naar school te gaan.

‘s avonds bespreek ik met Caphas mijn dag. Hij vertelt mij dat het tijd nodig heeft, maar dat over twee weken alles strak in het gereel zit. De kinderen op tijd klaar staan en worden opgehaald. Op dat moment heb ik er nog een hard hoofd in. Het gezin van Desire blijft in mijn hoofd zitten, Caphas belooft mij om het gezin van Desire in de gaten te houden.

Na twee dagen ben ik terug in de special need klas en zie ik alle 12 de kinderen inclusief Desire, in uniform met een grote glimlach op zijn gezicht. Vol verwondering vraag ik Kevin hoe het kan dat Desire op school is, haar moeder was toch ziek? Kevin verteld mij doodleuk dat Desire een broerje of zusje heeft gekregen en dat moeder weer thuis is. Verbaasd maar ook opgelucht denk ik; Oeganda style!

Lieve groetjes, Mirte

Carlien blikt terug op de afgelopen weken..

De speechday begint met een mars door de straten van Kinoni. De kinderen van de top klas en daarachter de rest van de school lopen achter de fanfare aan. Zij hebben een prachtige toga aan omdat ze vandaag kleuter af zijn en worden toegelaten tot de primaryschool. Een belangrijk moment op de scholen in Oeganda! De muziek gaat spelen en de hele school komt in beweging. Het is een prachtig gezicht en er staan onderweg talloze toeschouwers. De straten zijn schoon, want een dag ervoor hebben we met de hele school het vuil opgeruimd. Dat was een flinke klus, want er ligt wat hoor. Bij de school aangekomen weet ik niet wat ik zie. Er staan 20 partytenten opgesteld en er zitten zeker 1000 mensen te wachten op de chief guest. En dat ben ik deze keer. Wat een eer! Na het volkslied krijg ik een mooie plek achter een tafel met een bloemetje. Daar zit ik een paar uur te genieten van alle optredens van de kinderen. Natuurlijk wordt er gegeten. Uit grote emmers worden de borden vol geschept. Aan het eind van de lange dag mag ik mijn speech houden en de kinderen van de top klas promoveren. De cake wordt aangesneden, de nepsneeuw dwarrelt naar beneden….

Wat een feest!

Als je dit meemaakt krijg je nu niet direct de indruk dat er grote armoede is in Kinoni. Daar word ik de volgende dag gelijk mee geconfronteerd als we met Agnes naar het ziekenhuis willen. Ze wordt opgehaald met de schoolbus. Deze blijft steken in de modder en kan niet verder. Oma en Agnes moeten door de modder lopen naar de asfalt weg. Dit duurt zeker 2 uur. Onder de modder komen ze aan in Kinoni. In een restaurantje eten we eerst maar eens wat om bij te komen. Oma is nog nooit in een restaurant geweest en ook het gebruik van een vork is nieuw voor haar. Ze smikkelt wel lekker van de kippenpoot. In het ziekenhuis krijgen we het bericht dat Agnes 2 operaties moet ondergaan. Het wordt een hele organisatie want ze heeft naast oma niemand die voor haar zorgt. Ik hoop dat het goed komt. Caphas gaat zich er voor inzetten. Als we in het donker terug komen in hun huisje zitten we op de lemen grond in het donker. Gaten in dak en dicht getimmerde ramen…………..

Na de speechday begint de vakantie. De kinderen halen hun rapport op en kinderen in boarding rollen hun matras op, vullen hun koffer en gaan voor 2 maanden naar huis. Ik maak voor alle sponsors in Nederland een kopie van het rapport zodat zij op de hoogte blijven van de vorderingen. Op dit moment hebben we al ruim 70 sponsors!!! Ook voor Patrick is een sponsor gevonden. Hij mag in januari starten. Ook gaat hij mee met de andere kinderen naar de fysiotherapeut. Hij krijgt spalken en krukken. Bij zijn huis hebben we een rek gemaakt waar hij ook kan oefenen. Ook zijn leven gaat er anders uitzien.

In de laatste week hadden we drie sollicitanten voor de speciale klas. Ze hadden er alle drie zin in en hadden volgens ons ook de capaciteiten om deze klas te begeleiden. Helaas moesten we er dus twee teleurstellen. Maar één enthousiaste jonge meester is gevonden!! Meester Kevin en juf Edith als assistent, gaan de klas opstarten. Ik heb een dag met ze gezeten om het één en ander door te spreken. Het wordt een flinke uitdaging maar ze zien het helemaal zitten. Fijn dat het gelukt is.

Natuurlijk hopen we met z’n allen dat het een succes wordt en dat er nog meer kinderen met een beperking in aanmerking kunnen komen om naar school te gaan. In januari gaat Annet terug naar Kinoni en kan zij mij op de hoogte houden van de start van de nieuwe klas.

Mijn periode in Kinoni was intens. Ik heb mooie dingen kunnen doen maar heb ook kinderen achtergelaten die we (nog) niet hebben kunnen helpen. Ik zal ze nooit vergeten.

O ja, er waren mensen nieuwsgierig naar de jurk. Ik heb de mooiste uitgekozen. Een echte traditionele Oegandese jurk, een gomez. Let ook vooral op de accessoires.

Het is weer fijn om thuis te zijn. Er komt een gezellige tijd aan.

Ik wens iedereen een gelukkig kerstfeest en een mooi en gezond 2020.

Liefs Carlien

Copyright © 2022 Kinonikids